Prolog + Rozdział 1

Prolog.
W pewnym miasteczku żyła zwykła dziewczyna, która mieszkała z ciocią Bridget i z bratem Alex'em. Na początku poznaje zwykłego mężczyznę, który okazuje się jej starym znajomym. Jej życie zaczyna w końcu zaczyna nabierać jakiegoś sensu. Ale tylko do momentu... Poznaje kolejnego mężczyznę i od tamtej pory jej życie zamienia się w jedną wielką zagadkę. Obydwoje chcą tego samego, ale dla Emmy jest to trudny wybór. Później poznaje jeszcze wielu innych ludzi, którzy rozwiązują tą zagadkę za nią, ale wciąż pojawiają się nowe. Poznaje świat z drugiej strony, którego jeszcze nie znała. Świat mroczny.. W jej życiu przeważnie stoją liczne przeszkody, ale stara się nigdy nie poddawać.  Na szczęście ma wsparcie. W jej problemach pomagają jej przyjaciele i rodzina. Szczególnie jej przyjaciółka, Jasmin. 


Rozdział 1
Był wieczór. Emma siedziała przy barze popijając whisky. Nagle podchodzi do niej nieznajomy mężczyzna.

- Cześć, jestem Darren.

- Hey, jestem Emma.

- Emma... ładne imię. Mogę się przysiąść? - spytał.

- Jasne, wzięła kolejny łyk whisky. 
Darren ma ciemne włosy, bladą karnację, jest wysoki, a przede wszystkim nieziemsko przystojny.

-  Czy my się już nie znamy? - spytał spoglądając na nią. Przypominasz mi dawną znajomą, z którą straciłem kontakt..

Emma przyglądała mu się bardziej. Na początku gdy podszedł do niej i spojrzała na niego przypomniał jej się znajomy, z którym przyjaźniła się gdy miała 7 lat.

- Czy to nie Ty byłeś na imprezie Jessy'ego?

- Byłem tam.. - mówiąc to próbował jeszcze coś sobie przypomnieć. Już pamiętam! To ja nie chcący cię oblałem piciem. Jeszcze raz przepraszam - zaśmiał się.

- Nic już nie szkodzi. Było minęło..

- Więc co cię tu sprowadza? - spytała.

- Lubię podróżować i .. poznawać śliczne dziewczyny - popatrzał na nią znacząco.

Emma lekko się uśmiechnęła.

-  A na długo się zatrzymujesz?

- Jeszcze nie wiem.. Może na stałe.. to zależy.

- Od czego? - spytała niepewnie. 

- Zależy od tego czy mi się tu spodoba.

- To mam nadzieję, że zostaniesz - spojrzała na niego.

- Wiesz.. jutro robię imprezę. Może byś wpadła?

- Z chęcią, dzięki. A o której to się zaczyna i gdzie to będzie?

- U mnie w domu. Przyjdę po Ciebie o 17. Bądź już gotowa - lekko się uśmiechnął. Gdzie mieszkasz?

- Dobrze - odparła. Mieszkam przy Chapell Street. 

-  Ok, będę pamiętał. Na wszelki wypadek zachowaj mój numer telefonu - podał jej kartkę.

- Ok.

Darren zamówił sobie martini.

- Postawię Ci następnego - powiedział.

- Dzięki, ale nie musisz.

- Wiem, ale ja nalegam.

Podał Emmie whisky.

- Chyba nie chcesz mnie upić? - spojrzała mu w oczy.

- Oczywiście, że nie.

Emma i Darren dogadywali się jak kiedyś. Pomimo, że długo się nie widzieli czuli, jakby spotykali się już dość często. Po 1h Emma i Darren byli już prawie w takim stanie, że ledwo co by chodzili.

- Może zagramy w bilard? - zaproponował.

- Chętnie.

Podeszli do stołu bilardowego i zaczęli grać. Darren miał dużą konkurencję. Emma była niezła w tej grze. 

- Widzę, że moja nauka podziałała - uśmiechnął się w jej kierunku.

- Jak widzisz.. to tak - odwzajemniła uśmiech. 

- Pamiętam jak kiedyś grałaś - zaśmiał się.

- Wiem. Byłam straszna - zaśmiała się. Ale teraz się zmieniłam. Już nie jestem tamtą dziewczyną co kiedyś.

- Chętnie poznam tą nową dziewczynę - spojrzeli po sobie. Teraz Twoja kolej - powiedział po chwili.

Emma tym razem nie trafiła. 

- Coś Ci nie poszło - powiedział.

- Zdarza się - odpowiedziała krótko. 

Wzięła whisky, napiła się i odłożyła na stoliku.

- A co ciebie tu sprowadza? - spytał.

- Przeprowadziłam się tutaj z bratem do cioci, bo moi rodzice ciągle wyjeżdżali i nie miał kto się nami opiekować. Wtedy miałam 12, a Alex 10 lat - mówiła to już trochę z większym trudem, bo miała problem z wymową. Za dużo wypiła.

- Rozumiem - trochę się zaśmiał.

- Co cię tak bawi? - spytała.

- Mówisz trochę śmiesznie - znów się zaśmiał. Widać już, że za dużo wypiłaś.

- Wcale, że nie - posłała mu uśmiech. 

Dopiero teraz gdy to powiedziała zrozumiała, że na prawdę za dużo wypiła.

- Może jednak masz rację - zaśmiała się.  

Czas płynął i nie zauważyła jak szybko minęły 2 godziny. Emma straciła poczucie czasu. Spojrzała na zegarek w telefonie. O kurcze! Muszę już spadać - pomyślała.

- Dzięki za wspaniały wieczór. Świetnie się bawiłam, ale teraz już muszę iść do domu - powiedziała to trochę w śmieszny sposób, bo była nietrzeźwa.

- Może Cię odprowadzę? Widać, że ledwo co żyjesz.

- Nie, dam sobie rade. Nie trudź się.

- Dobrze, więc do jutra - uśmiechnął się szeroko.

- Tak.. do jutra - mówiąc to, Emma wyszła z baru.

Pomimo, że tyle wypiła, Emma nie straciła humoru.Szła ciemnymi ulicami myśląc tylko, żeby znaleźć się w cieplutkim łóżku. Po ulicach kręciło się wiele różnych ludzi, którzy przyglądali się Emmie. Ruszyła chwiejnym krokiem w stronę drzwi nie wiedząc jak śmiesznie wygląda.
- W końcu w domu - powiedziała otwierając drzwi.

Położyła klucze na stoliku. Zdjęła czarną kurtkę i poszła pod prysznic. Emma po wyjściu spod prysznica od razu położyła się spać.

Darren został jeszcze w barze. Wciąż o niej myślał. Nie mógł o niej w ogóle zapomnieć. Jej uśmiechu.. i tego, że bawił się niesamowicie jak nigdy dotąd. Chciałby, żeby częściej się z nią spotykać tak jak dawniej. Pomimo, że dawno się nie widzieli czuł do niej te same uczucia co kiedyś. Tylko co z jego sekretem, który kryje teraz przed nią? Zaakceptuje go, czy nie? To były częste pytania, na które sam próbował na nie odpowiedzieć..

Ranek. Godzina 9 rano. Emma wstała w znakomitym humorze. Nie mogła się doczekać kiedy przyjdzie po nią Darren. Zeszła na dół po schodach do kuchni. Zrobiła śniadanie. Usiadła, jadła i rozmyślała. Wyładniał od naszego poprzedniego spotkania.. - rozmarzyła się. Po 10 minutach zaczęła się szykować. Poszła do łazienki, umyła włosy i zęby. Po wysuszeniu suszarką wyprostowała włosy i zrobiła make-up.. Zbliżała się godzina 11:30. No to teraz zostało mi tylko wybrać strój. Ubrała się normalnie jak zazwyczaj chodzi. Ciemne jeansy, czarne buty na obcasie,czerwoną bluzkę na ramiączkach i na to krótka skórzana kurtka oraz kolczyki w kształcie koła. Emma spojrzała na zegarek. Było po godzinie 12. Miała jeszcze trochę czasu, więc poszła do salonu, usiadła na sofie i oglądała tv. Akurat zaczął się jej ulubiony serial " Zła dziewczyna". Minęły 2,5h i wyłączyła telewizor. Chciałaby do niego zadzwonić, ale nie chciała się narzucać. Po chwili dzwoni telefon. Może to Darren? - pomyślała. Wzięła telefon do ręki i patrzy kto próbuje się do niej dodzwonić. To nie był Darren tylko jej przyjaciółka Jasmin. Odebrała.

- Tak? 

- Cześć Em, co tam?

- No hey Jass. U mnie wszystko w porządku, a u Ciebie?

- Tak samo. Jesteś dziś zajęta?

- Tak. Jestem już umówiona.

- Już się z kimś spotykasz? - spytała trochę zdziwiona.

- To znaczy tak po przyjacielsku. Bo wczoraj wieczorem byłam w barze i jakiś mężczyzna przysiadł się do mnie i zaczęliśmy rozmawiać. Okazało się, że to mój dawny znajomy, Darren. Poznaliśmy się gdy miałam 7 lat, a gdy miałam 12 właśnie się tu przeprowadziłam. Znasz tą historię, ale nie sądziłam, że może się tu pojawić.

- A co on tu robi? - spytała z ciekawości.

- Mówił, że podróżuje. Zapoznam cię z nim.

- Dzięki. Chętnie poznam kogoś nowego. Więc nie znajdziesz dla mnie czasu?

- Ja jestem z nim umówiona na 17. Jeśli chcesz to możesz przyjść, a coś się stało?

- Dobrze, to przyjdę zaraz do ciebie i porozmawiamy. To raczej nie jest rozmowa na telefon. 

- Ok. To czekam na ciebie. Pa. 

- Pa. 

Emma rozłączyła się i położyła telefon na stoliku. Położyła się na sofie i znów rozmyślała. Po 15 minutach zadzwonił dzwonek u drzwi. Emma wstała i poszła otworzyć drzwi. To była Jasmin.

- Hey, już jestem.

- Ok, wejdź.

Dziewczyny usiadły w salonie na sofie.

- Więc co się stało? - spytała zmartwiona Emma.

- Chodzi o to, że Paul.. - nie dokończyła zdania, bo przerwała jej Emma.

- Jak to?! Paul?! Co chciał od ciebie? - spytała z niedowierzaniem.

- Tak. On.. Chce do mnie wrócić.

- Powiedz mu, że nie jesteś już nim zainteresowana i tyle.

- To nie takie proste..

- Co masz na myśli?

- Powiedział mi, że się zmienił i zrobi wszystko żeby mnie odzyskać. Dosłownie wszystko.. Ja wiem do czego jest zdolny i to nie za bardzo mi się to podoba - powiedziała.

- A ty co mu powiedziałaś? - dopytywała się Emma.

- Powiedziałam mu, że to muszę przemyśleć. 

- A ty coś nadal do niego czujesz?

- Mam mieszane uczucia. Ale wiem, że gdybym się z nim spotkała na nowo bym się w nim zakochała. Na 100 procent.

- Trudna sprawa..

- Tak trochę. Nie mam pojęcia co zrobić.

- Ale jeśli mówił Ci, że się zmienił..? To może okazać się prawdą.

- Tak samo może być i kłamstwem - stwierdziła Jasmin.

- Jeśli chcesz to ja mogę z nim porozmawiać.

- I co mu powiesz? - spytała.

- To co ty będziesz chciała wiedzieć. Wtedy wszystko przeanalizujesz i będziesz wiedziała na czym stoisz. Myślę, że to nie taki głupi pomysł.

- Masz rację. To nie taki głupi pomysł. Tylko co jeśli będzie chciał się ze mną spotkać? Albo będzie się ciebie wypytywał gdzie ja jestem itd.?

- To coś zmyślę.

- Na przykład?

- Że jesteś chora?

- To przyjdzie żeby mnie odwiedzić i sprawdzić jak się czuję.

- Hm.. To może powiem mu, że wyjechałaś za granice?

Przez chwilę zapadła chwila ciszy.

- To jest całkiem niezły pomysł. Ale jak tu będzie czekał na mnie aż wrócę?

- Nie musisz wracać - uśmiechnęła się do niej. Ale i tak bym wolała żebyś z nim po prostu się z nim spotkała i porozmawiał. W ogóle to czemu nie chcesz się z nim spotkać? 

- Po tym co zrobił nie chcę go widzieć. 

- Rozumiem cię - pocieszała ją Emma.

- A co ty na to jeśli ja bym z Tobą poszła? - spytała.

- Na prawdę? Mogłabyś to dla mnie zrobić? - powiedziała z lekkim uśmiechem na twarzy.

- Jasne. Czemu nie. W końcu jesteś moją przyjaciółką - przytuliła ją.

- Dzięki. Jesteś najlepszą przyjaciółką na świecie!

- Dobrze, to skoro już o tym porozmawialiśmy to opowiedz mi coś o tym Darren'ie.

- A co chciałabyś o nim wiedzieć?

- Jak wygląda?

- Jest wysokim mężczyzną. Ma ciemnego koloru włosy, niebieskie oczy.. Jest tajemniczy, ma poczucie humoru, jest szczery, romantyczny, opiekuńczy, a przede wszystkim jest sobą i to czyni go wyjątkowym. Ma świetny charakter. Lubię takich - uśmiechnęła się.

- Widzę, że to idealny mężczyzna dla ciebie - powiedziała Jass.

- Tak - odpowiedziała bez zastanowienia.

Jasmin spojrzała na zegarek.

- No dobrze, nic tu po mnie. Zaraz do ciebie przyjdzie Darren - posłała jej lekki uśmiech. To ja już pójdę. Do zobaczenia - przytuliła ją.

- Ok. Do zobaczenia. 

- Pamiętaj, żeby mi wszystko opowiedzieć.

- Dobrze - zaśmiała się.

- No ok. Na razie! - mówiąc to wyszła i szła w kierunku swojego domu.

Emma spojrzała na zegarek. Była godzina 17. Po chwili usłyszała pukanie do drzwi. Otworzyła je. Był to Darren.